Teen

Afgelopen donderdag zijn we naar de Maartenskliniek geweest. Onze revalidatiearts had Fleur doorverwezen.
Haar grote teen kruipt onder haar andere tenen door. Het is een beetje een eigenwijs boefje.
In het verleden heeft Fleur wel eens een teenspalk gehad, maar dat werkt niet. Omdat ze met haar tenen klauwt, zit het ding overal, behalve tussen haar tenen.
Dus was de vraag nu, of we hier iets mee moeten. Opties zijn botox inspuiten of een operatie.

In de Maartenskliniek hebben een orthopedisch chirurg en een revalidatiearts er naar gekeken.
Het was al snel duidelijk. Fleur heeft er geen last van, kan mooi rechtop staan en met onze steun wat lopen. Dus voorlopig lekker niets aan doen.
De kans dat de situatie verslechterd is groter als er aan gerommeld wordt.

Advies is om een orthopedische schoen te laten maken met extra ruimte bij haar grote teen en het verder goed in de gaten te houden.

Pfff... gelukkig. Geen toestanden....

Back in town!

Twee jaar.... twee jaar niets van me laten horen hier.
Ik had er even geen puf voor. Had het idee dat ik steeds in herhaling viel.
Dat jullie het niet interessant meer zouden vinden. Of zoiets.....

Maar er gebeurt hier best een hoop en ik merk dat ik behoefte heb om het op te schrijven.
Om het over een paar jaar weer terug te kunnen lezen. Dus voor mezelf en hopelijk ook een beetje voor jullie. :-)

Fleur wordt volgende maand al weer 16 jaar.
Het is een heerlijk, lief, slim en knuffelig dametje.
Zalig om met haar te kunnen tutten en te genieten van haar stralende snoetje.

Kiekeboe?

Wat was het leuk om een tijdje terug weer eens mee te gaan zwemmen.
Normaal doen mijn lieve ouders dit, iedere donderdag, met Fleur. Maar omdat oma met haar knie zat, kon ik weer eens mee. Dus gelijk maar weer wat foto's en een filmpje gemaakt. (van zeer slechte kwaliteit ;-)

Zo heerlijk om ons grietje daar te zien dobberen. Wat wordt ze groot, he?
En als je goed luistert, hoor je haar zelfs een soort van kiekeboe zeggen. Nooit gedaan! Gaaf he?!

Net als bij Nijntje

Toen Michel z'n moeder overleed, hebben we het Fleur meteen verteld.
We vertelden haar dat oma Hoest, dood was. Het klinkt zo hard maar is waarschijnlijk voor haar wel duidelijk.
We haalden zelfs de grijze Pieter konijn erbij. Die was toch ook dood gegaan en die zag ze nu ook niet meer? Oma Hoest was nu ook dood en zou ze straks ook niet meer zien. Ze keek me met een intelligent snoetje aan en volgens ons was de boodschap wel overgekomen.

Bij de boekhandel haalde ik het boekje van Nijntje. Haar oma ging ook dood en lag ook in een kistje. En daar waren ze ook verdrietig.
Oma Hoest lag thuis opgebaard en voordat we met snoetje gingen kijken hadden we haar het boekje voorgelezen. Soms even aangepast naar onze situatie..

Toen ze bij de kist kwam leek ze het dan ook te herkennen en ze was niet bang of onrustig. Met haar lieve toetje stond ze daar samen met papa te kijken. Ze hebben oma nog over haar handen geaaid en Fleurtje wilde steeds terug om in de kist te kijken.

Toen mijn ouders op de dag van de uitvaart binnen kwamen, "stuurde" Fleur oma dan ook direct naar de kist. Alsof ze wilde zeggen, daar ligt andere oma en die is dood.... Wat een geweldig grietje, he? Ze wilde het zo graag delen..

Het afscheid was klein en relaxt.
Daar heeft snoetje voor de laatste keer afscheid genomen bij de kist. Ze wilde er zelf heen.
Nog een keertje de hand van oma aaien, samen met papa.

Vanaf nu geen fietstochtjes meer naar oma. Geen ananas stukjes of verse aardbeien meer. Geen knuffeltjes. Geen kinderchocolade. Niet meer lachen omdat oma moet hoesten.
Niet meer samen in de auto, op wintersport..... Dag lieve, lieve oma Hoest.....

Het begin van het nieuwe jaar

Het nieuwe jaar begon niet zo goed.

Na twee maanden ziekbed is oma Hoest (de moeder van Michel) op 1 januari, thuis rustig overleden.

De laatste 2 twee weken hebben we haar dag en nacht verzorgd, zonder hulp van buitenaf. Het was zwaar maar ook heel fijn, om dit nog voor haar te kunnen doen.
Michel en zijn twee zussen hadden een rooster gemaakt. Zij deden ook de nachten en ik deed overdag een dagdeel, voor zover dat ging met ons snoetje.

Toen oma steeds zieker werd hebben we het Fleur verteld. Dat oma heel dun werd, dat ze witjes zag. Dat het niet zo goed met haar ging.
We waren voorzichtig met te zeggen, dat ze ziek was. Want wat als ons snoetje de link legt tussen ziek zijn en de dood? Ze is er slim genoeg voor, kan het ons alleen niet vragen. En we moeten niet hebben dat ze bang wordt als wij het over ziek zijn hebben.

Vanaf dag 1 keek Fleur aandachtig naar oma Hoest. Ze checkte echt of het waar was, wat wij haar verteld hadden. Je zag haar denken: " Is oma echt dunner? En wit in haar gezicht?"
Het was bijzonder hoe ze reageerde. Oma kreeg ook opeens veel meer knuffeltjes van Fleur. Zo aandoenlijk....

Toen oma haar bedje niet meer uit kon, legden we Fleurtje naast haar. Dan lagen ze naar elkaar te kijken, daar rolden de tranen van over je wangen. Zo puur... zo lief.... zo mooi.

Tot het laatst toe heeft oma contact gemaakt met Fleur. Bij ons sloot ze zich wel eens af maar snoetje wist altijd een glimlachje bij oma los te peuteren. En als Fleurtje naast het bed stond en niet ver genoeg kon bukken, om een knuffel te geven, dan kreeg ze een kusje van oma op haar hand.
Bijzondere momenten, ze waren zo lief voor elkaar...

December

Ik vat de hele maand maar even samen in 1 blogje.

Het was een rare maand, die decembermaand.
In de eerste week werd oma geopereerd, die kreeg een nieuwe knie. Gelukkig ging de operatie goed en kon de revalidatie snel van start gaan. En wat deed ze het goed, die super-oma! Inmiddels loopt ze weer als een kievit en mag ze weer alles. En ook dat is fijn.
Wij hebben de hulp van oma wel gemist, hoor. Acht weken lang. Al heeft ze stiekem samen met opa wel eens een uurtje (of twee ;-) opgepast.
Michel en ik beseffen weer hoeveel die lieve opa en oma voor ons doen!

December was ook een maand, dat Fleurtje niet echt fit was. Ze is veel thuis geweest, of door aanvallen of door het "niet-lekker" zijn.
Gelukkig kon Claudia, de zorgverleenster van snoet, ook nog wat extra inspringen. En gelukkig waren er ook zeker fijne momenten....

Natuurlijk hebben we ook Sinterklaas en Kerst gevierd.
Sinterklaas net voor de operatie van mijn mama. Gewoon gezellig met z'n vijfjes. Ik was nog met mama een weekend naar Maastricht geweest en we hebben daar gezellig inkopen gedaan.

Kerst was verdrietig, dit jaar. Mijn ouders zijn bij ons komen eten, Michel had lekker gekookt. Het was relaxt maar onze gedachten waren er niet helemaal bij.
De moeder van Michel had namelijk begin november gehoord dat zij kanker heeft. Uitgezaaid.
Ze was thuis en vanaf de diagnose hebben we ervoor gezorgd, dat er iedere dag iemand een paar uurtjes bij haar langs ging.
De week voor Kerst hebben we besloten dat een van de kinderen, dag en nacht bij haar zou zijn. Ze ging zo hard achteruit en ze was erg bang om alleen te zijn.
We hadden dus al een week "dienst" achter de rug en door alle bijkomende emoties was dat zwaar.

Oud en Nieuw hebben we slapend gevierd. Kapot moe waren we.
We werden wakker van het vuurwerk en 10 minuten later sliepen we al weer, haha. Heerlijk hoor!

Jullie snappen, een feestmaand was het niet echt, voor ons.... maar volgende jaar gaan we in de herkansing...

Orthese deel II

Al weken zit ons snoetje mooi in haar rolstoel. Het heeft bloed, zweet en tranen gekost maar het ziet er nu best prima uit en ze zit als de koningin. (Maxima dan, he!)

Fleur kreeg een aangepast zitje op haar rolstoel. Omdat ze zo verschrikkelijk scheef zakt. In een eerdere blog heb ik er al over geschreven en een foto geplaatst van de passing.
Nadat het proefmodel klaar was zijn we gaan proberen. Dit heeft welgeteld 3 dagen geduurd, toen hing ik al weer aan de telefoon. Het model wat gemaakt was, belemmerde Fleur in haar beweging. Het was groot en lomp en omklemde haar helemaal. Ze vond het blijkbaar niet fijn zitten want ze ging steeds naar voren met haar ruggetje. Zat geen moment relaxt... Wat verschrikkelijk dat je op dat moment niet kan praten.....

                                                               Zo moest het niet....


Er is opnieuw naar gekeken en omdat ik geen vertrouwen in de leverancier had, is de keus op een ander gevallen. Er is gekozen voor alleen een aangepast rug gedeelte. Zodat Fleur nog wat met haar benen kon bewegen. Wel mooi vast bij het bekken en een rug die haar goed rechtop corrigeert.
Zowel de gemeente als onze eigen leverancier van de hulpmiddelen, ging daar mee akkoord. Wat een geluk.

Er kwam opnieuw een passing en een proefperiode. En vanaf het begin zat ons meisje er prachtig in.
Voor het eerst in al die jaren zat ze ontspannen achterover en gebruikte ze zelfs regelmatig haar hoofdsteun. Dat had ze nog nooit gedaan!

                                                     Op deze foto veel spanning in het lijf
                                                                        maar wel lekker achterin de leuning.                                 
                                

Het heeft even geduurd maar wat zijn we blij.
Raar he? Blij zijn met een orthese- rugleuning. Het moet niet gekker worden!