Hoe het gaat...

We zijn nu een ruime week verder...

Het was een zware week voor Mich en mij.
De eerste 4 dagen dat Bobbi weg was, ging het minder met Fleur. Ze had weer aanvallen en we waren druk met de verzorging en de zorgen om haar. De aanvalletjes begonnen voor Bobbi weg ging, anders zou je nog gaan denken dat het verband met elkaar houdt....
Die eerste dagen hadden we dus geen tijd om na te denken en verdrietig te zijn, om ons hondje.
Toen Fleurtje opknapte begon het gemis. Het gekeutel achter je aan, de wandelingetjes buiten, het knuffelen... ja toen viel het kwartje pas echt en werden we verdrietig...
Wat is het stil en leeg in huis :-(

Maar de rust is fijn genoeg terug.
Fleurtje ligt weer ontspannen op de bank, zelfs met haar handjes achter haar hoofd gevouwen. (al is ons meisje niet helemaal fit op het moment, maar daar in een volgende blog meer over)
Het lijkt haar in ieder geval goed te doen, dat ze niet meer zo alert hoeft te zijn...
Je moet je voorstellen dat je bang bent voor een hond. Dat je niet kan praten, niet kan opstaan en weg kan rennen, niet je armen kan strekken om hem eventueel tegen te houden. Dat is toch te erg? Dat geeft toch stress?
Ook al lag Bobbi vaak aan de lijn, ik kan me voorstellen dat het idee alleen al onrust veroorzaakt..
Dus weten we dat het goed is zo... hoe moeilijk ook..

De fokker had al snel mensen die Bobbi wilden hebben. Maar het gezin was niet helemaal geschikt.
Toen kwamen er andere mensen kijken en dat bleek een hele goede match, super fijn! Al was het voor ons even flink slikken dat het nu echt niet meer ons hondje zou zijn.. zo definitief.
Dus is onze lieve Bobbi afgelopen zondag verhuist naar een nieuw gezin. Een gezin wat we niet kennen, ook niet via- via. Maar wat schetst onze verbazing?

Bobbi is gaan wonen in Vreeswijk, het dorp waar ik ben opgegroeid en tot mijn 24e heb gewoond.
Het dorp waar ik nog regelmatig even doorheen rij omdat het altijd zo lekker vertrouwd voelt.
In Vreeswijk is nieuwbouw neergezet, jaren geleden. Omdat de naam van de nieuwe eigenaren me niet bekend voorkwam, ging ik er vanuit dat Bobbi misschien in de nieuwbouw terecht zou komen.
Dat blijkt niet zo te zijn.... het kan nog gekker.... hij woont aan het begin van de straat waar mijn ouderlijk huis staat...
Dit krijg je toch niet verzonnen? Dit is wel heel toevallig... Vanuit het hele land komen ze naar Zaandam voor een labradoodle en waar gaat Bobbi heen...?!

Wat mij betreft klopt het en is de cirkel rond. Ik ben er weg maar mijn hart ligt daar nog steeds en ons hondje mag er dus wonen.
In het gezellige Vreeswijk!

Heel veel geluk, Bobbi. Je krijgt het er vast heerlijk!

Geen maatje.....

Zaterdag 4 juli schreef ik nog enthousiast een blogje over het vriendje van Fleur.
Het was gezellig met Bobbi, hij werd goedgekeurd en snoetje moest hardop om hem lachen, toen hij door de tuin rende.

Dinsdag 18 augustus schreef ik weer een blog. Maar daarin was onder andere te lezen dat Fleur het allemaal wel heel spannend vond met Bobbi... als hij te dichtbij kwam..

En vandaag, 21 september schrijf ik weer een blogje. Een hele verdrietige...

We dachten er zo goed aan te doen. Zijn over 106 nachten ijs gegaan. We wilden zo graag een maatje voor Fleur.. Ze heeft hem zelf mogen "uitzoeken" en het leek een schot in de roos.
Maar de spanning werd te groot voor ons snoetje.
Elf weken heeft Bobbi bij ons mogen wonen en de spanning heeft zich opgebouwd. Die lach van 4 juli hebben we nooit meer mogen zien.

We hebben het voorzichtig aangepakt.
Snoetje ging eerst kijken als Bobbi en papa buiten met de bal aan het spelen waren.
Later lag Bobbi aangelijnd op afstand van Fleur. Gingen we samen het hondje uitlaten. En gingen we stapje voor stapje verder.
Hij mocht even snuffelen aan haar voetjes. Samen even aaien. Een snoepje op de voetenplank van de rolstoel. Aangelijnd in de buurt liggen.
Maar Fleur werd alleen maar onrustiger. Kreeg spanning in haar lijf zodra Bobbi uit de bench was. Schrok enorm als hij even moest gapen of wanneer hij even ging verliggen. Ging soms helemaal overstuur.
Op de dagen dat Fleurtje goed in haar velletje zat ging het redelijk, maar zodra dat rottige Rett om de hoek kwam en de onrust sowieso toenam, was de paniek regelmatig in haar oogjes te zien.

We hebben oplossingen bedacht om dit schattige hondje toch hier te kunnen houden. Maar we zouden zowel Fleur als Bobbi ermee tekort doen. Het onverwachte van het hondje kan ons grietje niet aan. Van een pup niet maar ook van een oudere hond niet...
En doordat Rett haar al zo vaak dwars zit vinden wij het belangrijk dat zij zich happy, ontspannen en veilig voelt, in huis. Fleurtje haar welzijn gaat boven alles... daar zijn we het gelukkig over eens.
En zo moesten wij de meest moeilijke beslissing van afgelopen tijd nemen.... ons hondje Bobbi zou terug gaan naar de fokker en zij zoeken een goed, liefdevol nieuw thuis voor hem.

Aan Bobbi heeft het niet gelegen. Die wilde graag contact met Fleur en reageerde ook regelmatig op haar.
De eerste weken waren erg druk. We moesten in een ritme komen, met Bobbi en ook met Fleur erbij, als ze thuis was.
Het opvoeden van een pup is zeker geen appeltje- eitje. Maar toch hebben Michel en ik het gevoel het juist aangepakt te hebben.
We hebben privéles gehad van een hondentrainster en zijn ook op de reguliere puppycursus gegaan. Nou ja okee, de eerste weken hadden we misschien wat minder lief moeten zijn, of strenger, of consequenter of....
De eerste weken waren echt pittig. Bijten en druk zijn waren heel normaal voor Bobbi, als hij uit de bench kwam. Ik heb heel wat keren met de fokker aan de telefoon gezeten...
Maar Bobbi is een pracht hondje wat vooral de laatste 2 weken liet zien dat hij voor een pup heel rustig en relaxt was. Hij luisterde goed en liep mooi mee naast de rolstoel.
Hij groeide zo goed en werd nog mooier..

Het is zo verdrietig, zo jammer, dat het zo moest lopen. Hij was zo welkom hier!
De aandacht hier in huis ging eens niet alleen naar snoetje uit. Zowel Michel als ik genoten van de wandelingetjes met Bobbi, de socialisatie, het gekeutel achter je aan.
Bobbi wilde zo graag opdrachtjes voor je doen en van zijn lekkere wiebelkontje werden we alleen maar blij.

Maar afgelopen zaterdag hebben we hem dan toch terug gebracht naar Zaandam.
Met pijn in ons hart.
Het was erg pittig, ondanks de fijne reactie van de fokker en er zijn heel wat traantjes weggepinkt... Nooit zal ik vergeten dat Michel daar met Bobbi op de arm stond. Onze lieve Bobski..

Het is zo leeg in huis... geen maatje met een staartje meer...

Scoliose

Vorige week had ons grietje een afspraak in Veldhoven, bij de orthopedisch chirurg. Oma ging gezellig met ons mee want papa moest weer heel hard werken..
Het was lekker rustig op de weg en we waren vroeg. Dus eerst lekker een cappucino gedaan met een Brabants worstenbroodje. Daarom wil oma zo graag mee, nu ben ik er achter ;-)

We melden ons op Radiologie, daar zou eerst een foto gemaakt worden.
We waren snel aan de beurt en Fleur zat keurig op het krukje voor de foto. De dames waren ook dit keer erg lief en de foto was zo gemaakt. Op naar de orthopedisch chirurg.

Een half jaar geleden was de kromming in de wervelkolom van Fleur best wat toegenomen. We waren dan ook gespannen of dit nu weer het geval was.
De arts kwam ons al snel halen en bij binnenkomst stond de foto al op zijn computerscherm. Krom.... maar niet dramatisch toegenomen. Juist niet, een heel klein beetje maar. Wat waren we opgelucht!

Hij vond Fleur mooi in haar rolstoel zitten (al gaf hij wel nog een verbeterpunt aan...) en het strookte eigenlijk helemaal niet met wat hij op de foto zag.
Maar helaas liegen de foto's niet en is de scoliose echt aanwezig.
Voor de kenners, Fleur zit nu op 30 graden en dit is afgerond naar boven... Bij 45 graden zou er geopereerd moeten worden.

We hebben er best even over zitten kletsen. Dat we hopen dat de grootste groei bij ons snoetje voorbij is. Dat wanneer ze nog maar even langzaam doorgroeit, de scoliose misschien ook binnen de perken blijft. Als ze uitgegroeid is, stopt ook de vergroeiing van haar wervelkolom..
We hopen dus dat een operatie, in de toekomst misschien heel niet nodig is... Dat zou even fijn nieuws zijn!

Oefenen, fysio, paardrijden en zwemmen... dat is het belangrijkste advies... net als afgelopen jaren dus...
En over een half jaar weer terug, voor een foto en een worstenbroodje....

pRettige zomer

We zitten al ver in augustus en naast storm en regen hebben we deze zomer ook veel warme dagen.
Voor ons Fleurtje maakt het allemaal niet uit. Ze doet het niet beter als de zon schijnt, of als het lekker een dagje regent. Eigenlijk doet ze het helemaal niet zo lekker...

Ons grietje is moe, heeft kringen rond haar ogen en is vooral mat en stilletjes. En als ze niet stilletjes is, dan heeft ze zoveel spanning en onrust in haar lijfje, dat ze achter elkaar hijgt, haar handjes kapot wringt en veel klanken laat horen. Een blaasontsteking stak ook de kop weer op, voor we daar achter waren hebben we al een kleine week achter de rug...
Ook zijn er weer wat fikse aanvallen geweest, die er bij iedereen hier wel inhakte.
De nachten zijn, op een enkele na, weer pittig. Het plekje in bed van Michel wordt vaker opgevuld door een onrustig snoetje..

Als ik de balans eens opmaak kom ik tot de conclusie dat ze weer inlevert. Die stralende lach zien we haast niet meer, ze heeft vaak geen puf om op haar beentjes te staan. Dvd kijken en een rondje wandelen (met de rolstoel) zijn haar hoogtepunten van de dag.... dat maakt me verdrietig.
Heel af en toe piept er een heerlijk moment tussendoor, een blij meisje wat lekker in haar velletje zit maar helaas zijn deze momenten kort en niet veelvuldig.
Dus geven we alle liefde die we hebben, om Fleurtje op te krikken en te laten weten dat we er voor haar zijn..

De puberteit speelt hierin, zo goed als zeker, wel een rol. Het kost snoetje heel veel energie.
Ze eet de hele dag door, echt niet normaal wat een hoeveelheden. Ze schiet voor het derde jaar de lengte in en helaas is dit voor haar ruggetje niet bevorderlijk. De kromming lijkt met de dag erger te worden. Het is mij niet helemaal duidelijk of dit echt haar wervelkolom is, die een grotere bocht maakt. Of dat door de spanning in haar lijf, de boel scheef wordt getrokken.
Over 3 weken staat er weer een afspraak voor een foto, ik hou mijn hart toch wel een beetje vast. In het voorjaar was de kromming toch opeens aardig toegenomen....

En zo glijdt de zomer hier voorbij... met een lief zorgenmeisje en natuurlijk een pup.
Bobbi heeft in het begin al meerdere keren contact gezocht, wanneer Fleur niet lekker in haar hummetje zat. Hij kwam dan even met zijn pootjes op de voetenplank staan en keek haar met een schuin kopje aan. Het doorbreekt wel even de spanning.
De laatste weken gaat het wat moeizamer. Bobbi is nog steeds bijterig en natuurlijk enthousiast, het is een pup. Van een afstandje vind Fleur hem leuk maar als hij te dichtbij komt, is dat toch echt te spannend.
Ook lijkt het dat Bobbi de spanning van Fleur wat op gaat pikken. Waardoor hij ook wat drukker en onrustiger wordt.
Het is nog even uitvogelen hoe we dat in balans krijgen.

En zo rommelen we maar wat aan, hier in huis. We spreken niet van een prettige zomer... meer een Rettige zomer.

Een feestje!

Ik loop hopeloos achter....
Komt denk ik, door de tijd die puppie van me in pikt ;-)

Maar 20 juni was het dan eindelijk zo ver. Een bbq-feestje voor Fleur en omdat we het iedereen al zo vaak beloofd hadden.
Toen Fleur in april jarig was, hadden we dat klein gevierd. Om het in juni, als het weer beter zou zijn, groter aan te pakken.
En dat is gelukt.

We hadden een springkussen en een suikerspinmachientje, voor ons grietje gehuurd. Vlees en een grote barbecue van de slager vandaan. De tuin aangekleed en voldoende drank....
Het grote genieten kon beginnen.

En snoetje heeft genoten! Als de koningin van Sheba zat ze in de tuin, de cadeautjes in ontvangst te nemen. Ondertussen hield ze de boel wel in de gaten want stel je voor dat er iemand achterom kwam, zonder dat ze dat zag ;-)

Claudia (de zorgverleenster van Fleurtje) ontfermde zich over ons moppie zodat wij de handen ook wat meer vrij hadden.
Al hebben we heel wat tijd samen op het springkussen doorgebracht. Het was wel een hele toer om snoetje op en uit het springkussen te krijgen maar wat vond ze het leuk. Heerlijk om dat blije snoetje te zien.
En een blij snoetje kreeg ze ook van de suikerspinnen. Een vriend van Michel kroop achter het apparaat en maakte voor iedereen een spinnetje.
Andere vrienden zorgden voor de barbecue en bakten al het vlees.
En Fleurtje genoot, van alle drukte, alle aandacht en het lekkere eten...
En wij genoten mee, wat vonden we het gezellig om eindelijk weer eens bij ons een barbecue te houden!

Om 19 uur mocht snoetje nog even in haar pyjamaatje op het kussen. Toen vond ze het zelf genoeg. Ze wilde eraf en liep naar de trap.... met andere woorden.... ik heb het gezien, ik wil lekker slapen...

Het duurde een minuut of tien, toen was ze lekker in dromenland...
Wat ons drietjes betreft een geweldig feestje...

Goedgekeurd!

Hij is helemaal goedgekeurd.... Hij mag blijven... Ze zijn nu vriendjes voor het echie... ;-)

Fleur was gisteravond nog bij opa en oma logeren dus zag ze Bobbi vandaag voor het eerst.
Ze zat er helemaal klaar voor, toen Michel met hem binnenkwam. Maar volgens mij viel het kwartje toen nog niet.
Ze herkende Bobbi wel, dat was duidelijk. En heel stiekem keek ze af en toe naar hem.
Bobbi vond alles best, hij is echt zo relaxt. Al gauw nestelde hij zich aan de voeten van Fleurtje. Zo van... dat is mijn mini- vrouwtje....Wat een heerlijk gevoel...

Vanmiddag gingen we in de tuin spelen. Michel had speciaal voor Bobbi een zwembadje gehaald. Wie had dat ooit gedacht ;-)
De ene helft was voor Fleur, de andere helft voor Bobbi. Konden ze alle twee met de pootjes in het water.
Snoetje wilde meer dan alleen pootje baden en ging er lekker bij zitten. Bobbi wilde minder dan pootje baden en ging helemaal niet..
Haha, wat een stelletje..

Fleurtje genoot. Lekker badderen. Papa erbij. Mama erbij. En... ja Bobbi erbij!
Bobbi kreeg een hondenijsje en Fleurtje een meidenijsje, wat was het burgerlijk gezellig ;-)

Weer zat Fleur stiekem naar Bobbi te loeren. Maar toen hij op een gegeven moment rond ging rennen moest ze echt hardop lachen.
Ze had echt lol om hem. Super, wat een momentje. Zo waardevol... zo hadden we het ook in gedachten.
Allemaal blij met ons bruine krullenbolletje..

Bobbi... fijn dat je bij ons bent komen wonen!

Bobbi!

De laatste dag van onze vakantie mochten we bij de fokker komen.
Dit was DE dag om te kijken of Fleur een match had, met een van de hondjes. En of een hondje wel graag bij Fleur wilde komen wonen.

Wat was het spannend!
Met kriebels in onze buik reden we naar Zaandam.

Uit het nest van 8 puppen waren twee hondjes geselecteerd die heel geschikt zouden zijn voor Fleur. Rustige hondjes met een stabiel karakter...
We zouden kijken met welke Fleur de grootste klik had en misschien nog wel belangrijker.... welke pup koos voor ons snoetje...

Op ons gemakje zaten we op de bank.
De twee puppen werden na elkaar bij Fleurtje op schoot gezet.
De eerste begon gelijk te snuffelen en  Fleurtje stak haar handje uit om te aaien! Daarna ging de lieverd op z'n gemak bij snoetje op schoot liggen. En toen de fokker 'm later omhoog hield keken ze elkaar echt in de oogjes..
De tweede was ook zo lief. Er was zeker contact maar we hadden het idee dat het ietsje minder was. Als je de foto's bekijkt, die ik achter elkaar heb genomen, zie je ook dat er meer interactie is met hondje 1.
Toch was de keuze moeilijk, alle twee waren ze ontzettend leuk en lief. We hebben ons echt laten leiden door de hele kleine details...
En zo kwam het dat Fleur toch echt haar eigen doggie heeft uitgezocht. Een mooi, lief, donkerbruin hondje met eigenwijze krulletjes. Haar maatje met een staartje!

In de weken die volgden hebben we het veel over Bobbi gehad. Want zo gaat die kleine doerak heten. We hebben steeds foto's laten zien, die de fokker op de mail zetten...
Ook konden we via de computer naar de puppy's kijken. Er hangt een webcam boven de puppyren (en eerder boven de werpkist) zodat we constant mochten mee genieten van wat er allemaal gebeurde. Heel bijzonder.... en Fleur liep al heel snel steeds naar de laptop, die altijd op tafel stond.
Even Bobbi kijken!
Ze lacht als we het over hem hebben. Als we vertellen dat hij straks bij ons komt wonen. Haar eigen baby- hondje Bobbi.
Vorige week hebben we samen het kussen in de bench gelegd. Speeltjes bekeken en voor gedaan hoe hij gaat doen...
Wij zijn er klaar voor, Bobbi is hier meer dan welkom!

En nu, nu ligt snoetje naast me in bed. Ze kan niet slapen.... het is 22.18 uur....
En ik, ik kan ook niet slapen.... want weten jullie... morgen is het zover... en dan komt kleine Bobbi echt hier wonen.

Zouden we dan samen een beetje zenuwachtig zijn? ;-)