pRettige zomer

We zitten al ver in augustus en naast storm en regen hebben we deze zomer ook veel warme dagen.
Voor ons Fleurtje maakt het allemaal niet uit. Ze doet het niet beter als de zon schijnt, of als het lekker een dagje regent. Eigenlijk doet ze het helemaal niet zo lekker...

Ons grietje is moe, heeft kringen rond haar ogen en is vooral mat en stilletjes. En als ze niet stilletjes is, dan heeft ze zoveel spanning en onrust in haar lijfje, dat ze achter elkaar hijgt, haar handjes kapot wringt en veel klanken laat horen. Een blaasontsteking stak ook de kop weer op, voor we daar achter waren hebben we al een kleine week achter de rug...
Ook zijn er weer wat fikse aanvallen geweest, die er bij iedereen hier wel inhakte.
De nachten zijn, op een enkele na, weer pittig. Het plekje in bed van Michel wordt vaker opgevuld door een onrustig snoetje..

Als ik de balans eens opmaak kom ik tot de conclusie dat ze weer inlevert. Die stralende lach zien we haast niet meer, ze heeft vaak geen puf om op haar beentjes te staan. Dvd kijken en een rondje wandelen (met de rolstoel) zijn haar hoogtepunten van de dag.... dat maakt me verdrietig.
Heel af en toe piept er een heerlijk moment tussendoor, een blij meisje wat lekker in haar velletje zit maar helaas zijn deze momenten kort en niet veelvuldig.
Dus geven we alle liefde die we hebben, om Fleurtje op te krikken en te laten weten dat we er voor haar zijn..

De puberteit speelt hierin, zo goed als zeker, wel een rol. Het kost snoetje heel veel energie.
Ze eet de hele dag door, echt niet normaal wat een hoeveelheden. Ze schiet voor het derde jaar de lengte in en helaas is dit voor haar ruggetje niet bevorderlijk. De kromming lijkt met de dag erger te worden. Het is mij niet helemaal duidelijk of dit echt haar wervelkolom is, die een grotere bocht maakt. Of dat door de spanning in haar lijf, de boel scheef wordt getrokken.
Over 3 weken staat er weer een afspraak voor een foto, ik hou mijn hart toch wel een beetje vast. In het voorjaar was de kromming toch opeens aardig toegenomen....

En zo glijdt de zomer hier voorbij... met een lief zorgenmeisje en natuurlijk een pup.
Bobbi heeft in het begin al meerdere keren contact gezocht, wanneer Fleur niet lekker in haar hummetje zat. Hij kwam dan even met zijn pootjes op de voetenplank staan en keek haar met een schuin kopje aan. Het doorbreekt wel even de spanning.
De laatste weken gaat het wat moeizamer. Bobbi is nog steeds bijterig en natuurlijk enthousiast, het is een pup. Van een afstandje vind Fleur hem leuk maar als hij te dichtbij komt, is dat toch echt te spannend.
Ook lijkt het dat Bobbi de spanning van Fleur wat op gaat pikken. Waardoor hij ook wat drukker en onrustiger wordt.
Het is nog even uitvogelen hoe we dat in balans krijgen.

En zo rommelen we maar wat aan, hier in huis. We spreken niet van een prettige zomer... meer een Rettige zomer.

Een feestje!

Ik loop hopeloos achter....
Komt denk ik, door de tijd die puppie van me in pikt ;-)

Maar 20 juni was het dan eindelijk zo ver. Een bbq-feestje voor Fleur en omdat we het iedereen al zo vaak beloofd hadden.
Toen Fleur in april jarig was, hadden we dat klein gevierd. Om het in juni, als het weer beter zou zijn, groter aan te pakken.
En dat is gelukt.

We hadden een springkussen en een suikerspinmachientje, voor ons grietje gehuurd. Vlees en een grote barbecue van de slager vandaan. De tuin aangekleed en voldoende drank....
Het grote genieten kon beginnen.

En snoetje heeft genoten! Als de koningin van Sheba zat ze in de tuin, de cadeautjes in ontvangst te nemen. Ondertussen hield ze de boel wel in de gaten want stel je voor dat er iemand achterom kwam, zonder dat ze dat zag ;-)

Claudia (de zorgverleenster van Fleurtje) ontfermde zich over ons moppie zodat wij de handen ook wat meer vrij hadden.
Al hebben we heel wat tijd samen op het springkussen doorgebracht. Het was wel een hele toer om snoetje op en uit het springkussen te krijgen maar wat vond ze het leuk. Heerlijk om dat blije snoetje te zien.
En een blij snoetje kreeg ze ook van de suikerspinnen. Een vriend van Michel kroop achter het apparaat en maakte voor iedereen een spinnetje.
Andere vrienden zorgden voor de barbecue en bakten al het vlees.
En Fleurtje genoot, van alle drukte, alle aandacht en het lekkere eten...
En wij genoten mee, wat vonden we het gezellig om eindelijk weer eens bij ons een barbecue te houden!

Om 19 uur mocht snoetje nog even in haar pyjamaatje op het kussen. Toen vond ze het zelf genoeg. Ze wilde eraf en liep naar de trap.... met andere woorden.... ik heb het gezien, ik wil lekker slapen...

Het duurde een minuut of tien, toen was ze lekker in dromenland...
Wat ons drietjes betreft een geweldig feestje...

Goedgekeurd!

Hij is helemaal goedgekeurd.... Hij mag blijven... Ze zijn nu vriendjes voor het echie... ;-)

Fleur was gisteravond nog bij opa en oma logeren dus zag ze Bobbi vandaag voor het eerst.
Ze zat er helemaal klaar voor, toen Michel met hem binnenkwam. Maar volgens mij viel het kwartje toen nog niet.
Ze herkende Bobbi wel, dat was duidelijk. En heel stiekem keek ze af en toe naar hem.
Bobbi vond alles best, hij is echt zo relaxt. Al gauw nestelde hij zich aan de voeten van Fleurtje. Zo van... dat is mijn mini- vrouwtje....Wat een heerlijk gevoel...

Vanmiddag gingen we in de tuin spelen. Michel had speciaal voor Bobbi een zwembadje gehaald. Wie had dat ooit gedacht ;-)
De ene helft was voor Fleur, de andere helft voor Bobbi. Konden ze alle twee met de pootjes in het water.
Snoetje wilde meer dan alleen pootje baden en ging er lekker bij zitten. Bobbi wilde minder dan pootje baden en ging helemaal niet..
Haha, wat een stelletje..

Fleurtje genoot. Lekker badderen. Papa erbij. Mama erbij. En... ja Bobbi erbij!
Bobbi kreeg een hondenijsje en Fleurtje een meidenijsje, wat was het burgerlijk gezellig ;-)

Weer zat Fleur stiekem naar Bobbi te loeren. Maar toen hij op een gegeven moment rond ging rennen moest ze echt hardop lachen.
Ze had echt lol om hem. Super, wat een momentje. Zo waardevol... zo hadden we het ook in gedachten.
Allemaal blij met ons bruine krullenbolletje..

Bobbi... fijn dat je bij ons bent komen wonen!

Bobbi!

De laatste dag van onze vakantie mochten we bij de fokker komen.
Dit was DE dag om te kijken of Fleur een match had, met een van de hondjes. En of een hondje wel graag bij Fleur wilde komen wonen.

Wat was het spannend!
Met kriebels in onze buik reden we naar Zaandam.

Uit het nest van 8 puppen waren twee hondjes geselecteerd die heel geschikt zouden zijn voor Fleur. Rustige hondjes met een stabiel karakter...
We zouden kijken met welke Fleur de grootste klik had en misschien nog wel belangrijker.... welke pup koos voor ons snoetje...

Op ons gemakje zaten we op de bank.
De twee puppen werden na elkaar bij Fleurtje op schoot gezet.
De eerste begon gelijk te snuffelen en  Fleurtje stak haar handje uit om te aaien! Daarna ging de lieverd op z'n gemak bij snoetje op schoot liggen. En toen de fokker 'm later omhoog hield keken ze elkaar echt in de oogjes..
De tweede was ook zo lief. Er was zeker contact maar we hadden het idee dat het ietsje minder was. Als je de foto's bekijkt, die ik achter elkaar heb genomen, zie je ook dat er meer interactie is met hondje 1.
Toch was de keuze moeilijk, alle twee waren ze ontzettend leuk en lief. We hebben ons echt laten leiden door de hele kleine details...
En zo kwam het dat Fleur toch echt haar eigen doggie heeft uitgezocht. Een mooi, lief, donkerbruin hondje met eigenwijze krulletjes. Haar maatje met een staartje!

In de weken die volgden hebben we het veel over Bobbi gehad. Want zo gaat die kleine doerak heten. We hebben steeds foto's laten zien, die de fokker op de mail zetten...
Ook konden we via de computer naar de puppy's kijken. Er hangt een webcam boven de puppyren (en eerder boven de werpkist) zodat we constant mochten mee genieten van wat er allemaal gebeurde. Heel bijzonder.... en Fleur liep al heel snel steeds naar de laptop, die altijd op tafel stond.
Even Bobbi kijken!
Ze lacht als we het over hem hebben. Als we vertellen dat hij straks bij ons komt wonen. Haar eigen baby- hondje Bobbi.
Vorige week hebben we samen het kussen in de bench gelegd. Speeltjes bekeken en voor gedaan hoe hij gaat doen...
Wij zijn er klaar voor, Bobbi is hier meer dan welkom!

En nu, nu ligt snoetje naast me in bed. Ze kan niet slapen.... het is 22.18 uur....
En ik, ik kan ook niet slapen.... want weten jullie... morgen is het zover... en dan komt kleine Bobbi echt hier wonen.

Zouden we dan samen een beetje zenuwachtig zijn? ;-)

Egmond!

Oei zeg, vijf weken niets van me laten horen.
Er gebeurt hier veel en de tijd vliegt maar nu ga ik het toch eens in chronologische volgorde hier proberen neer te zetten.

De laatste week van mei en de eerste van juni zijn we weer naar Egmond geweest. Twee heerlijke weken aan zee.... met storm, hele warme dagen en alles er tussen in..
Opa en oma stonden er al, met hun huisje op wielen....

Het duurde ook even voor deze blog er kwam.. omdat ik er toch een beetje gemengd op terug kijk.
Snoetje zat eerste week niet lekker in haar velletje.
De nachten waren zwaar, ze mopperde regelmatig en zat vaak in haar eigen wereldje.
De tweede week gingen de nachten beter en leek ons meiske zich ook beter te voelen. Gelukkig!

Maar de hele enthousiaste Fleur hebben we dit jaar niet gezien.
Dat wil niet zeggen dat ons snoetje niet genoten heeft, die momenten waren er zeker wel. Maar het was anders.... minder duidelijk.... ze was erg moe...

Opa en oma hebben ook dit jaar weer alles uit de kast getrokken om het ons drietjes naar de zin te maken.
Opa kwam iedere ochtend de krant en verse broodjes brengen.
Fleurtje ging weer iedere dag op het kampeerterreintje lunchen, zodat Michel en ik twee uurtjes voor ons zelf hadden.
Snoetje heeft er zelfs een paar nachtje gelogeerd, in dat kleine huisje op wielen, wat ze maar wat gezellig vond.
Wat een bewondering heb ik voor mijn ouders, die snoetje met zoveel liefde verzorgen en vertroetelen.
Zij zorgden voor Fleur op een paar vierkante meter.. wij hadden het ons zelf dit jaar makkelijker gemaakt met bedverhogers (zodat we snoetje op hoogte konden verzorgen en aankleden) en een douchestoel.
Wat een kanjers zijn die paps en mams!

De dagen zijn omgevlogen.... we zijn naar het strand geweest, Fleurtje mocht weer paardrijden op het vakantiepaard, we hebben pannenkoeken gegeten, gewinkeld, gebarbecued, gewandeld, gefietst en geluierd.
Dat fietsen was trouwens 1 dag heel bijzonder. Op het strand waren we in contact gekomen met een mede " zorgmoeder", die een rolstoel- bakfiets had. We raakten aan de praat en zij bood aan om haar bakfiets aan ons uit te lenen. Omdat Fleurtje uit de fietskar groeit zijn we op zoek naar een alternatief. En zo konden wij eens proberen of dit wat zou zijn....
Fleurtje genoot, zat nu mooi voorop en hoog, zodat ze alles kon overzien. Ze straalde helemaal... zo lief!
Wat bijzonder, dat een vreemde moeder zo'n groot hart heeft... een mooi mens met een prachtig, lief zorgenkindje.

Al met al hebben we twee lekkere weken gehad... en besloten dit volgend jaar gewoon weer te doen.
Voor het tiende jaar!
De zorg voor Fleurtje wordt zwaarder, zeker bij deze manier van vakantie vieren maar we willen het (nog) niet opgeven.
De zee en het strand, al was het niet zo heel duidelijk, ons meisje houdt ervan!
En de gezelligheid met mijn paps en mams.... dat is ook zo bijzonder en waardevol..

                                                 Klik op de foto om te vergroten.....




Egmond! Tot volgend jaar!

Maatje met een staartje

Een week verder zijn we en het gaat de goede kant op met ons mopje.
Dinsdagochtend zag ik opeens het licht en heb een plasje van Fleur opgevangen.... bleek ze blaasontsteking te hebben.... de oorzaak dus van alle onrust en ellende. Beetje jammer dat deze mama er weer ingestonken is en niet direct de link heeft gelegd :-(
Nu, na het kuurtje krabbelt ze weer op en vandaag zagen we weer een echte, lekkere lach!

Dus dan is het nu tijd voor het geheimpje.... ra ta taaaaaaaaaaaa....

Fleur krijgt een hondje! Een hele echte... nee nee, niet een knuffel of eentje op batterijen... een echte levende woef!
Het is natuurlijk best jammer dat er in ons gezinnetje niet meer kindjes zijn gekomen.
Dat Fleur geen broertje of zusje heeft waarmee ze kan delen en "spelen". Waar ze plezier om kan hebben. Die haar troost als het even wat zwaarder is.
Het is ook jammer dat Michel door de week haast niet buiten komt.... en het is ook jammer dat ik overdag veel alleen thuis ben.... dus.... voor alle partijen leuk,
wij krijgen gezinsuitbreiding!!

We moeten eerlijk bekennen dat Fleurtje honden leuk vindt, maar wel op afstand... anders is het al gauw eng. En helemaal als ze onverwacht blaffen... of tegen haar op springen..
Maar haar eigen maatje kunnen we natuurlijk een beetje "kneden" en Fleur-proof maken. En ze zijn zo verschrikkelijk lief en sensitief, dat zou vast goed komen met die twee!

De afgelopen jaren kwam het onderwerp steeds ter sprake. Maar er was iets wat ons tegen hield. Michel is allergisch voor beesten met een vacht.... Ik vind honden al gauw stinken... en Fleurtje was ook niet helemaal overtuigd ;-)
Maar het bleef kriebelen... het was toch wel leuk.. En misschien ook heel goed voor ons gezin, om de focus eens op iets anders te leggen, dan op Rett...

Onze keuze is gevallen op de Australian Labradoodle. Allergievriendelijk voor Michel, reukvrij voor mij en super, super lief voor snoetje. In Australie (en nu ook vaker in Nederland) worden deze honden frequent ingezet als hulphond.

Dus gingen we 12 april, na maanden speurwerk op internet en wat telefoontjes, naar Zaandam. Kennismaken met de A. Labradoodles en testen of Michel hier echt geen last van zou hebben.

We kunnen niet anders zeggen dan dat het een heel bijzondere ontmoeting was.
We kwamen bij ontzettend hartelijke en lieve mensen, die stapeldol op hun honden zijn en vol passie erover praten.
Fleurtje zat in de rolstoel en kon op die manier kennismaken met de doodles. De eerste was een leuke en enthousiaste hond maar voor Fleur op dat moment even " too much". Later durfde ze wel en zocht onze lefbek haar toch weer op. Even wennen dus...

De andere hond, mama in spe, Bobby, kwam naar buiten en ging naast de rolstoel van Fleur zitten. En toen gebeurde het.... als ik eraan terug denk, krijg ik weer tranen in mijn ogen...
Fleur en mama-hond keken elkaar aan, hadden echt oogcontact en toen legde Fleur haar handje op de kop van Bobby. Heel bijzonder... gezien de beperkte handfunctie van snoet en haar spanning als een hond dichtbij komt.
Je snapt het wel.. je kon ons wegdragen....en de keus was op dat moment eigenlijk al gemaakt. Dit wilde we zo graag voor Fleur ( en stiekem ook voor ons, he?! )
Wat ook bijzonder was, is dat Fleur de naam van Bobby zei. Het ging heel vlug en Mich en ik keken elkaar aan. Zei ze nou Bobby? Het kon niet missen.
Dus was ook al direct bekend dat het eventueel een verbastering van Bobby moest gaan worden. Dit was zo speciaal. Dit kunnen we niet negeren.

Helemaal hieperdepiep reden we terug naar huis. Het ging alleen maar over Bobby en Emma (de andere hond).
Michel en ik bespraken wat we ervan vonden. We waren zo enthousiast! We hadden nooit gedacht dat we het zo leuk zouden vinden en het voelde voor ons zelf ook zo enorm goed. Iets waar we heel blij mee waren.
Fleur zat met een heerlijke grijns ons steeds aan te kijken en te luisteren.
Op een gegeven moment zeiden we " Stel dat we het doen..." en toen begon snoet toch te lachen. Een hele echte vette lach.. de pretlichtjes in haar ogen zeiden genoeg.

Het was nog even afwachten of Michel nog allergisch zou reageren. Hij had van de fokker een zakje hondenhaar mee gekregen en daar zat ie steeds met zijn neus in. Het ging goed!
Dus hebben we de volgende dag gebeld dat we het doen.

Het was nog even heel spannend.
Bobby zou rond 12 mei gaan bevallen en omdat wij nummer zes op de wachtlijst waren, moest ze minimaal zes puppy's krijgen, om in aanmerking te komen.
Op 9 mei is de lieverd bevallen van acht kindjes!
Yes, yes, ik heb staan springen hier in de kamer toen ik het hoorde. Zo leuk!

Fleur krijgt een maatje met een staartje en hij gaat Bobbi heten!!
Hoe leuk is dat?!!

Onrustige dagen

Helaas, de machteloosheid steekt hier weer de kop op.
Al dagen is ons snoetje onrustig.
Het begint als ze 's morgens wakker wordt, ze wil niet zo lang meer blijven liggen, ook niet in het grote bed.
Na het ontbijt gaat het vaak even beter.
Dan komen er weer momenten van mopperen, zich geen raad weten, alsmaar willen lopen.
Dan weer moe zijn maar zich niet kunnen overgeven aan een slaapje. De dagen zijn heel wisselend.

Vandaag had Fleur het echt zwaar. Haar ademhaling was erg ontregeld, ze hyperventileerde de hele dag. Regelmatig zagen we ook blauwe lipjes en zat snoet tegen een aanval aan.
Ze kreunde als ze languit naar de tv keek. Maakte veel klanken... van ongenoegen.
Haar toetje is wit en ze heeft wat kringen onder haar ogen..
Het is zo zwaar ons grietje zo te zien...

We weten het echt niet. Wat is de oorzaak van deze giga onrust?
Pijn? Hormonen? Ontlasting die dwars zit? Vertel het me maar :-(

Gelukkig zijn er ook wat hele goede momentjes en zien we die heerlijke lach weer.
En de lieve pretlichtjes in haar oogjes. Daar putten we dan weer kracht uit...

Van de week werd Fleur in de loop van de avond wakker.
Ze was erg druk met haar ademhaling en met het handen wringen. Voorlopig zou ze niet gaan slapen, dat herkennen we wel.
Ik heb haar in het grote bed gelegd en ben er bij gaan liggen. Ik probeerde mijn rust op haar over te brengen, het lukte totaal niet.
Ik heb een stukje gefilmd, van hoe ze dan doet. Mensen om ons heen vragen namelijk vaak hoe die onrust zich uit.... Nou, zo dus....
Ze hijgt, kreunt (Kim Holland is er niets bij), zet haar adem vast om vervolgens met veel kracht weer uit te ademen. En als we pech hebben kan dit de hele nacht duren en blijft ons grietje dit achter elkaar doen... uren lang... met haar armpjes in de lucht. Zo ontzettend sneu, terwijl dit nog een redelijk milde onrust was...
Knap maar gauw op, snoetepoet. Dit is voor jou en je lijfje echt vreselijk naar...